یادداشت های کوهنوردان

--------------------------------------------------------------------------------------------------------

 نقل از : ایران کوه

------------------------------------------------

نفس زنان بالا میری ، به سوی قله ها میری.

به جانپناهی می رسی ،  خیس عرق ، ورق ورق .

جون نداری  ولو می شی. مثل میت دراز می شی. 

کوله تو پائین میذاری ، به توی اون دست می گذاری.

چشات یهو چار تا میشه. اشک تو چشات قندیل میشه.

غذا تو جا گذاشته ای ! توی خونه گذاشته ای!

نون خالی هم نداری ، گمون کنم عقل نداری !

یه بار میگی بی خیالش ، چایی میخورم من بجایش

دست می بری ته کوله ، قند داری ، چای داری.

کپسول تو در می آری ، کبریت رو بالا می آری.

آخ جونمی! گاز نداری ! آخ جونمی گاز نداری !

وای خدا جون چکار کنم ؟ چه خاکی من بسر کنم؟

تنها باشی  کارت زاره. با دیگران  منت داره !

یواش یواش بلند میشی ، رو به پائین روان میشی.

دیر میشه ، شب میرسه ، یکشب تاریک میرسه.

تو اومدن تلو تلو راه می ری ، جا پاتو خوب نمی گذاری!

چونکه چراغی نداری ، اصلآ تو هد لایت نداری.

مثل کورا راه میری ، گاهی به چپ گاهی به راست گام میذاری.

آخر به آخر میرسی . مثل موش آب کشیده خیس خیسی.

قله جونت  کوفتت میشه ، کاشکی برات عبرت بشه.

----------------------------------------------------------------------

اما دو نکته :

۱- علاج این مشکل خیلی ساده ست ! چند روز قبل از شروع برنامه  یک چک لیست مامانی  از وسایل مورد نیاز تون رو ( با توجه به نوع برنامه و فصل اجرا) آماده کنید و بتدریج  اونها رو تهیه کرده و در کوله بگذارید.موقع حرکت هم مطابق با همون چک لیست کل وسایل آماده شده را مجددآ چک کنید. به همین سادگی !

۲- به دوست خوبم "احسان بشیر گنجی " هم عرض می کنم خدا وکیلی این پست کلش با شعرش و . . . . همش مال خود خودمه ! کپی مپی  در کار نیست.

الف - کوه برید.

ب- ورزش کنید.

ج- تو هوای آزاد(صبحگاهی) نفس عمیق بکشید.

. . . چی گفتی؟ حال نداری ؟!!!

 لااقل این عکسها رو ببینید:

۱- نماي ارتفاعات تهران از منطقه غرب

۲- نماي ارتفاعات تهران از دامنه جنوبي