یادداشت های کوهنوردان

کفش مهم ترين وسيله يک کوهنورد است. به موازات رشد و گسترش تمام ملزومات کوهنوردي ، کفش نيز ساليان گذشته بدليل اهميت بسيار دستخوش تغييرات قابل توجهي شده است. بطوري که اگر يکي از کفش هاي مدرن امروزي را بهترين کفش بيست سال گذشته مقايسه کنيم متوجه اين فاصله بسيار زياد خواهيم شد.
کفش در تمام رشته هاي کوهنوردي ، يخ نوردي ، سنگ نوردي ، جنگل پيمائي ، کوهپيمائي سبک و سنگ نوردي سالني بدون ترديد اولين و مهمترين وسيله بحساب مي آيد. براي يک کوهنورد به دليل ذات پيمايش ، اولين نکته راحتي پا و در مرحله بعد قابليت فني براي منظور و هدف در درجه اهميت قرار مي گيرد و بر خلاف گذشته امروزه ديگر به دوام يک کفش اهميت چنداني داده نمي شود بلکه به راحتي و قابليت هاي فني آن بيشتر توجه مي شود.

براي توليد کفش ، چرم همواره مورد توجه انسان قرار داشته و اينک نيز همچنان جايگاه خود را حفظ نموده است. اما بدليل دستيابي به تکنولوژي مدرن ، امروزه از لايه هاي جايگزين ديگري نيز در ساخت کفش سود مي برند. پس از انقلاب خيره کننده اي که پروفسور ويليام الگور (W.L Gore) با ساخت لايه اي که به احترام نام او بعد ها لايه هاي گورتکس ناميده شده به راه انداخت ، ابتدا پوشاک هاي مختلف از اين محصول به بازار آمد و طي چند سال اصلاحاتي که در توليد آن به عمل آوردند موجب شد که از اين لايه ها براي کفش نيز استفاده شود. از لايه هاي ديگري که طي ساليان اخير در توليد کفش به کار رفته است مي توان به sympatex با قابليت تنفسي و ضد آب و باد بودن آن اشاره کرد ، که درست مانند گورتکس عمل مي کند. همچنين لايه گرما زاي Thinsulate در ساخت کفش هاي زمستاني و قوي استفاده مي شود.

استفاده از اين لايه تحولي اساسي در توليد کفش ها ايجاد کرد. به اين که چرم نقش کمرنگ تري را ايفا مي کند. در عين حال قابليت تنفس پا نيز مورد نظر قرار گرفت. همچنين اين موضوع به توليد کفش هاي سبک تر نيز بسيار کمک کرد. امروزه کفش هايي توليد مي شود که يک لنگه آن با ساق بلند در سايز 43 با 625 گرم وزن از کارايي نسبتا قابل توجهي برخوردارند. اين تنوع توليد و ساخت کفش ها همچنين ارتباط کاملا تنگاتنگي با نوع نياز هاي مختلف انسان داشته و دارد. امروزه در کوهنوردي صحبت از کفشي که بتوان از آن در برنامه هاي مختلف بهره مند شد کاملا بيهوده است و بايد براي هر برنامه خاص کوهنوردي کفش مخصوص آن را تهيه کرد. گاهي اوقات در بين کوهنوردان صحبت از کفش هاي 4 فصل به ميان مي آيد به کار بردن عبارت 4 فصل براي يک کفش بدين معني است که آن را مي توان در تابستان به دليل عدم تعرق پا و در زمستان از قابليت ضد آب و باد بودن آن استفاده کرد. اين مفهوم استفاده عمومي کفش است و کاربرد تخصصي ندارد بديهي است کفشي که براي زمستان استفاده مي شود قابليت هاي خاص خود را دارد و کفشي که در تابستان استفاده مي شود ، کاملا با آن متفاوت است و نبايد انتظار چند منظوره از يک کفش داشت. امروزه در توليد کفش به صورت تخصصي در حدي توجه مي شود که کفش هاي مخصوص بانوان به صورت مجزا توليد عرضه مي شود.

براي تهيه کفش بايد به کارايي خاص آن توجه داشت. ما در اين وب سايت کفش ها را براساس قابليت و کارايي تقسيم بندي نموده ايم ، که اين نوع تقسيم بندي از جانب کليه کمپاني هاي توليد کننده کفش براي معرفي توليدات خود ، هر ساله مورد توجه قرار مي گيرد:
1. کفش صعود هاي هيماليائي (Expedition) اين بخش شامل کفش هاي 3 پوش و 2 پوش است که بيشتر کاربرد زمستاني دارد.
2. کفش کوهنوردي سنگين (High Mountain) اين بخش شاکل کفش هاي سنگين و بسيار قوي کوهنوردي است که تمام آن ها قابليت نصب گرامپون را دارند و برخي به دليل ويژگي لايه هاي مصرف شده در توليد آن ها قابل استفاده در صعود هاي بلند زمستاني نيز مي باشد.
3. کفش کوهنوردي (Mountaineering) اين بخش شامل کفش هاي نيمه سنگين کوهنوردي است. براي صعود هاي چند روزه در 3 فصل ثابل استفاده است و برخي از آن ها که لايه گورتکس يا سيمپاتکس دارند براي صعود زمستاني کاملا سبک کاربرد دارند.

4. کفش کوهپيمائي ( Trekking) اين بخش شامل کفش هاي سبک کوهپيمائي است و از آن ها بايد در حد صعود هاي يک روزه انتظار داشت و به دليل داشتن دوخت در روي کفش نبايد از آن ها در مسير هاي سنگ لاخي يا فرود از شن اسکي استفاده کرد.
5. کفش هاي راهپيمائي Walking شامل کفش هايي است که در مسير هاي ساده قابل استفاده بوده و عموما در کفه آن از شکوک گير استفاده شده است.
6. کفش سنگ نوردي (Climbing) اين کفش ها که اصطلاحا کتاني سنگ نيز ناميده مي شودند کفش هايي است که فقط براي صعود هاي سالني و يا ديواره هاي سالني استفاده مي شود.